فصل گستاخی

قلب آینه

boby — Fri, 01 Aug 2008 20:36:18 GMT

قبل از اينكه در قطار بسته شود، خودت را داخل كوپه پرتاب مي‌كني. كوپه شلوغ نيست اما جايي هم براي نشستن پيدا نمي‌كني. جلوي در وسط دستت را به ميله فلزي بند مي‌كني. قطار حركت مي‌كند. چشم مي‌گرداني. نگاهت درميان مردم داخل قطار مي‌چرخد. به مردم نگاه مي‌كني اما كسي را نمي‌بيني. ذهنت درگير است. به وعده ملاقاتي كه درپيش داري فكر مي‌كني، به چيزهايي كه مي‌خواهي بگويي، به چيزهايي كه شايد بشنوي و به كسي كه دوستش داري. غرق تفكراتت هستي و گهگاه جاي دستت را عوض مي‌كني تا بتواني از سردي فلز لذت ببري. به او فكر مي‌كني و اينكه كجا و چگونه با يكديگر آشنا شده‌ايد، به اينكه براي اولين بار اورا كجا ديده‌اي، به ياد نمي‌آوري. بيشتر فكر مي‌كني تا بلكه خاطره‌اي، لحظه‌اي و يا تصويري را از اعماق ذهنت بيرون بكشي. هيچ چيز را به ياد نمي‌آوري. تعادلت را از دست مي‌دهي. قطار مي‌ايستد. سرت به ميله خورده است. عصبي نيستي، دلخوري. به تابلوي ايستگاه نگاه مي‌كني. اين ايستگاه؛ ايستگاه تو نيست. در باز مي‌شود. چند نفر پياده مي‌شوند و عده‌اي سوار مي‌شوند. علاقه‌اي به پيدا كردن جايي براي نشستن نداري. فقط جاي دستت را عوض مي‌كني. كجا بودي؟ نمي‌داني. به چه چيز فكر مي‌كردي؟ يادت نمي‌آيد. ميان جمعيت چشم مي‌چرخاني. جوانك شلوار گشاد، زن بزك كرده كه بخشهايي از تنش پيداست، دوپيرزن حراف، پيرمردي ايستاده كنار در و يك فرشته را مي‌بيني. فرشته چشماني درشت و موهايي مجعد دارد و خال بسيار كوچك زير چشم چپش قهوه‌اي است. بيني‌اش چنان زيبا و بي‌نقص است كه گويي آنرا از سنگ تراشيده‌اند. فرشته امروز تو دختر بچه‌اي پنج - شش ساله است كه دست مادرش را گرفته و به مردم نگاه مي‌كند. تابحال موجودي به اين زيبايي ديده بودي؟ قطعا نه. هرگز هم نخواهي ديد. به دختربچه نگاه مي‌كني و تجسم مي‌كني كه چندين سال بعد چقدر زيباتر خواهد شد. فرشته كوچك تو همانطور كه دست مادرش را گرفته است، با دقت و تعجب به مردم نگاه مي‌كند. به دختربچه خيره شده‌اي كه نگاهش از شخصي به شخص ديگري مي‌چرخد. براي دختربچه دست تكان مي‌دهي. نمي‌بيند. دوباره دست تكان مي‌دهي. بازهم تورا نمي‌بيند. منتظر مي‌ماني تا گردش نكاهش به تو برسد. دختربچه حالا به زن جوان بزك كرده زل زده است. زن جذاب است و خوش‌پوش، و در كاري كه قصد انجامش را دارد موفق است. حتي نگاه فرشته تو را هم دزديده است. تابحال چندبار با چنين زناني برخورد داشته‌اي؟ درباره آنها چه مي‌داني؟ درباره زناني مثل مادر دختر چطور؟ لباسش و رفتار موقر و صادق است. كدام يك را مي‌شناسي؟ كدام يك را مي‌پذيري؟ نمي‌داني. تو فقط يك زن را مي‌شناسي و او را دوست داري. او شبيه كدام است؟ نمي‌داني. فقط اورا دوست داري. ناراحتي. زني را دوست داري كه حتي اورا نمي‌شناسي. حتي به ياد نمي‌آوري كه چگونه با او آشنا شده‌اي. سربرمي‌گرداني. فرشته به تو نگاه مي‌كند. برايش شكلك درمي‌آوري. نمي‌بيند. شايد او به تو نگاه نمي‌كند و فقط اين تويي كه به او نگاه مي‌كني. دختربچه حالا به پيرمردي كه كنار درايستاده است نگاه مي‌كند. چهره پيرمرد را نمي‌بيني و تنها از موي سفيد و اندامش مي‌داني كه مسن است. پيرمرد در دست راستش انگشتري با نشان زنبق سلطنتي دارد. چقدر اين انگشتر برايت آشناست. قبل از اينكه به انگشتري و نشان آن فكر كني متوجه مي‌شوي كه دختربچه مي‌خندد. حدس مي‌زني كه پيرمرد براي او شكلك درآورده است. كنجكاوي. قبل از هرچيز انگشتر و اينكه دختربچه چرا از بين اينهمه آدم جذب اين پيرمرد شده است. دلت مي‌خواهد الان به جاي پيرمرد در مركز توجه فرشته بودي. پيرمرد پالتوي مشكي و شال گردن خاكستري دارد. لباسها و كفشهايش نو نيستند، اما مرتب و تميزند. متوجه مي‌شوي پيرمرد دستش را روي ميله جابجا مي‌كند. شايد او هم مي‌خواهد از سردي فلز لذت ببرد. لبخند مي‌زني. قطار مي‌ايستد. فرشته را مي‌بيني كه براي پيرمرد دست تكان مي‌دهد. پيرمرد از قطار خارج مي‌شود. ترديد نمي‌كني. پياده مي‌شوي. حسودي. بدنبال پيرمرد به راه مي‌افتي. مي‌خواهي بداني اين پيرمرد كيست و بداني انگشتر از كجا آمده است و پیرمرد چه نكته جذابي دارد كه نگاه فرشته تو را دزديده است. باوجود سن پيرمرد هرچه تلاش مي‌كني به او نمي‌رسي. روي پله برقي ايستاده‌اي و به پيرمردي كه چهار پله بالاتر از تو ايستاده است نگاه مي‌كني. هوس مي‌كني كه دستت را به ديوار بكشي و كمي از سردي استيل روي ديوارها لذت ببري. دستت را بالا مي‌بري اما سريع پس مي‌كشي. مي‌بيني كه پیرمرد دستش را روي ديوار مي‌كشد. دمغي. اين پيرمرد چيزهايي را كه تو دوست داري از آن خود مي‌كند. نگاه فرشته را از تو دزديده است و حالا سرماي فلز را از آن خودش مي‌كند. شايد اين فقط يك اتفاق باشد. با خودت فكر مي‌كني شايد يك اتفاق نباشد. شايد اين پيرمرد نيست كه همه چيز را از تو مي‌دزدد، شايد اين تويي كه ديگران همه چيزت را مي‌برند. نگراني، مي‌ترسي. با خودت فكر مي‌كني نكند معشوقه‌ات را همين پيرمرد از آن خود كند. به ياد قرار ملاقاتت مي‌افتي. اما از پيرمرد مي‌ترسي. مي‌خواهي تعقيبش كني. پيرمرد از ايستگاه خارج مي‌شود. تو نيز به دنبال او از ايستگاه خارح مي‌شوي. تابلوي ايستگاه را مي‌بيني. اين ايستگاه؛ ايستگاه تو بود. پيرمرد در پياده‌رو به طرف شمال حركت مي‌كند. مي‌ترسي شايد پيرمرد را گم كني. سرعتت را زيادتر مي‌كني و همچنان به او نمي‌رسي. پيرمرد به چهارراه نزديك مي‌شود. مي‌داني كه از عرض خيابان عبور نخواهد كرد و درپياده‌رو به سمت غرب حركت خواهد كرد. از كجا مي‌داني؟ حدس زده‌اي؟ نمي‌داني. پيرمرد به چهارراه مي‌رسد و به ‌طرف غرب به حركتش ادامه مي‌دهد. تعجب‌زده‌اي. متحيري كه چگونه توانستي مسير حركت پيرمرد را پيش بيني كني. به‌سرعت به راهت ادامه مي‌دهي، اما ناگهان مي‌ايستي. متوجه مي‌شوي كه پيرمرد دسته گلي در دست دارد و درتمام اين مدت تو آنرا نديده بودي. چگونه پيرمرد را زيرنظر داشتي و دسته گل را نديده بودي؟ نمي‌داني. فقط مي‌داني پيرمرد دسته گلي نيلوفر در دست دارد. اين را هم مي‌داني كه هنوز نتوانسته‌اي صورت پيرمرد را ببيني. پيرمرد قدم‌هايش را آهسته مي‌كند و به پلاك‌ها و تابلوها نگاه مي‌كند. به دنبال آدرسي مي‌گردد. تعادلت را از دست مي‌دهي. دستت را به ديوار تكيه مي‌دهي كه به زمين نيافتي. عصبي هستي. جواني كه از كنارت رد شده بود، به تو تنه زده و رفته است. به سمت پيرمرد برمي‌گردي. پيرمرد جلوي يك در ايستاده است و قصد ورود دارد. شايد اين آخرين فرصت تو باشد. خودت را جمع مي‌كني و طرف پيرمرد مي‌دوي. درحال دويدن هستي كه خشكت مي‌زند. پيرمرد درحال وارد شدن به زيرزمين سرش را برگردانده و به تو نگاه مي‌كند. نه، به تو نگاه نمي‌كند. سرش را بالا گرفته و به آسمان نگاه مي‌كند. ابروهاي كم‌پشت‌اش را گره كرده است و با همان دستي كه انگشتر زنبق سلطنتي دارد، موهاي سفيدش را مرتب مي‌كند. عينك كائوچويي قهوه‌اي به چشم دارد و يقه پيراهن آبي روشن‌اش برق مي‌زند. پيرمرد وارد زيرزمين مي‌شود. مات و مبهوتي. تمام اين اجزا صورت را مي‌شناسي. اما كجا؟ نمي‌داني. اين صورت متعلق به كيست؟ نمي‌داني. براي پيدا كردن جواب وارد زيرزمين مي‌شوي. زيرزمين درحقيقت يك گالري هنري است. ديواري را رد مي‌كني و به سالن گالري مي‌رسي. كسي را نمي‌بيني. متعجبي. شايد پيرمرد از در ديگري وارد فضايي جداگانه شده باشد. برمي‌گردي. دري وجود ندارد. دوباره وارد سالن مي‌شوي. عكس‌هايي سياه و سفيد وبه ديوارها آويخته شده‌اند. يك نمايشگاه عكس برپاست. صدايي زنانه مي‌گويد: « چه عجب! زود اومدي.» صدا را مي‌شناسي. به طرف صدا برمي‌گردي. محبوب تو! اينجا؟ به خاطر مي‌آوري. وعده امروز اينجا بوده است. امروز افتتاحيه نمايشگاه عكس دختر مورد علاقه توست. شانه‌هايت را بالا مي‌اندازي و سرت را كج مي‌كني. تو را برانداز مي‌كند و مي‌گويد: « مي‌تونستي حداقل يه شاخه گل بگيري دستت و بياي.» عصباني است. «حالا دسته گل پيشكش خودت.» دستپاچه‌اي. فراموش كرده بودي. مي‌خواهي توضيح بدهي كه اجازه نمي‌دهد حرف بزني. مي‌گويد: « ببين! مي‌گم خودت مي‌خواي اينجوري بشه قبول نمي‌كني. كاراي خودت رو مي‌بيني؟ به هرحال ... خوب شد به اينجا رسيد. چند وقته كه مي‌خوام يه چيزي رو بهت بگم. ببين من و تو ديگه ....» ادامه حرفهايش را نمي‌شنوي. مبهوتي. به تابلوي بزرگ پشت سر دختر خيره شده‌اي. عكس بزرگي است از نيمرخ يك پيرمرد كه در پاركي نشسته است. متحيري. پيرمرد؛ پيرمرد امروز توست، حتي با همان لباس‌هايي كه امروز به تن داشت. به عكس با دقت نگاه مي‌كني. پارك و فضاي آن برايت آشناست. درختان، بوته‌ها و پرندگان پارك را به‌خوب مي‌شناسي. اما به ياد نمي‌آوري كه چه زماني و چه مكانيست. به عكس خيره مانده‌اي كه با صداي فرياد به خودت مي‌آيي. « حواست كجاست؟ هان؟ دارم باهات حرف مي‌زنما.» دختر عصباني‌تر شده است. دستانت را باز مي‌كني و لبخند مي‌زني. دختر تغيير حالت مي‌دهد و مي‌گويد: « طرف من نيا! به من هم دست نزن!» صدايش آرام ولي محكم شده است. عينكش را از روي بيني زيبا و خوش‌تراشش برمي‌دارد و مي‌نشيند. « ببين! بذار خيالت رو راحت كنم. من ديگه نيستم.» سرش را آرام تكان مي‌دهد و موهاي مجعدش مي‌لرزند. نفس تازه مي‌كند و ادامه مي‌دهد: « يادت مي‌آد اونروزي كه اين عكس رو ازت گرفتم. دفعه اولي كه همديگه رو ديديم رو مي‌گم. توي پارك نشسته بودي و ....» هيچ حسي نداري. ذهنت خالي شده است. عكس، دوربين، پارك، معشوقه‌ات، همه و همه برايت آشنا هستند ولي چيزي به ياد نمي‌آوري. به محبوبت نگاه مي‌كني، شايد هم فقط اين اوست كه به تو نگاه مي‌كند. به خال قهوه‌اي و كوچك زير چشم چپش خيره شده‌اي. جملاتش را مي‌شنوي، اما نمي‌فهمي. « مي‌دوني چيه؟ من اصلا از قيافه‌ات خوشم نمي‌آد. از اولش هم اشتباه من بود. معذرت مي‌خوام. از اون ابروهاي كم پشت‌ات حالم بهم مي‌خوره. از اون عينك كائوچويي‌ات متنفرم. عق‌ام مي‌گيره وقتي مي‌بينم هميشه خدا پیرهن آبي مي‌پوشي. اصلا مگه تو پادشاه فرانسه‌اي يا مثلا شاهزاده انگليسي كه انگشتر زنبق سلطنتي دستت مي‌كني. به چه زبوني بهت بگم ....» مي‌خواهي فرياد بزني كه «اين امكان نداره.». صدايت درنمي‌آيد. ذهنت خاليست. دنيا دور سرت مي‌چرخد. چشمانت سياهي مي‌روند. سرت گيج مي‌رود. مي‌افتي. سقوط مي‌كني. همه جا تاريك و تهي است.

آدرس

sarah — Fri, 16 May 2008 20:44:18 GMT

پنجره را باز کرد ... باد به صورتش سیلی زد ، چشمهایش پر از اشک شد ... برگشت به چشم هایم نگاه کردو گفت : "بالاخره پیداش کردم ." نفسم در سینه ام گره خورد ، نمی دانستم چه باید بگویم ... مات نگاهش کردم . دلم می خواست بپرسم چطوری گمش کرده بودی ؟ اما او باز برگشت به سمت پنجره ... نمی دانم چه شد که بعد از سالها پشت به من شروع کرد به گفتن . از پنج سالگیش گفت ، از هوای گرم خوزستان ، از دبه های سنگین آب که باید در جاده ها می فروخته . از ستون مهره هایی گفت که عرق بارها و بارها از رویشان پائین سریده بوده . از مرد پنج ساله ای گفت که با پول فروش آب ، نان خانه را می خریده . از مرد پنج ساله ای گفت که حواسش به روسری مادر جوانش بوده . از پسر بچه پنج ساله ای گفت که دلش لک زده بود برای داشتن فرفره پنج ریالی . از مرد پنج ساله ای گفت که هرگز فرفره نداشته . می گفت : " از بچگی هام هیچ چیز خوبی یادم نمونده الا آوازهای مادرم که موقع چنگ زدن رخت چرکای مردم زمزمه می کرد . آخ از چشم انتظاری ... اگه چشم انتظار یه مادر بیوه جوون آبرودار می موندی که از کلفتی در و همسایه برگرده ، اگه با دلهره لباس کهنه های مردم رو می پوشیدی و با بچه هاشون تو یه نیمکت می نشستی ... اونوقت دردم رو می فهمیدی ... اما اینا که درد نبودن ..." به طرفم برگشت ، روبه من پشت به کوچه روی دو زانو نشست و به چشمهایم زل زد و گفت : " یادته بهت گفتم از آهنگ عروسی می ترسم ... بدم می آید ؟ یادته تو چشام نگاه کردی و ریسه رفتی ؟ آره بزرگترین کابوس زندگی من اون آهنگه ... پیر مرد کفتار اومد مادرم رو که جای دخترش بود گرفت ... برای مادم جلوی چشمام سفره عقد انداختن ... مردک قر جلوی چشمام مادرم رو به حجله برد . مردک قر من و مادرم به سفر برد ، مردک قر برام توپ و عرق گیر خرید ... پیر مرد قر دستم رو تو یکی از خیابونای تهرون ول کرد . خونه مادرم عوض شد ، پسر مادرم بی مادر شد و مادرم گم شد ... امروز بد این همه سال مادرم رو پیدا کردم ..."

اشکش چکید ، یک تکه کاغذ به سمتم هل داد ، رویش نوشته شده بود : بهشت زهرا قطعه ۲۴۶

از ديوار مي پرم

sarah — Tue, 08 Apr 2008 21:53:00 GMT

از دیوار که پریدم مادر با ناله گفت : خداا پشت و پناهت . به پیچ کوچه نرسیده بودم که محمود را سوار ماشین کردند و با مشت به در خانه مان کوبیدند و من رفتم .

پنــج سال از آن روزها گذشـته دلـم هوای اندیمشک را کرده . سیگارم را روشن می کنم چشم هایم را می بندم پک میزنم عمیق ترین پک و به محمود کوکب خانم فکر می کنم. زانوهای زخمی پسرهای اندیمشکی را درفصل تابستان همه می توانستند ببیند . شلوار کوتاه و عرق گير لباس تمام رسمي پسرهای خیابان پهلوی اندیمشک بود و ما همان پسرها بودیم .

ناخودآگاه دستم را روی زانوهایم میکشم ، جای زخم ها و قلوه کن شدن ها هنوز هم روی زانوهایم باقی مانده . دلم هوای شربت آبلیمو و خاکشیر مادرم را کرده ، دلم می خواهد باز بچه می شدم ، به كوچه ميزدم و با محمود ، صابر ، قربان و فريبرز بازي مي كردم ، دلم هواي گل كوچك كرده ، دلم هواي صداي محمود را کرده ، دلم براي يحيي تنگ شده . كاش هنوز بچه بودم و مادرم صدايم مي كرد ، كاش همان "ذليل شده " معروف بودم كه بايد در اوج بازي براي خريد نان سنگك سر سفره ناهار به نانوايي مي رفتم .

چشم هایم را باز می کنم ، كتابخانه ام را مي بينم " ماهي ساه كوچولو" ، " قصه هاي صمد "و تلخ لبخند مي زنم. بزرگتر كه شديم با محمود به سينما مي رفتيم براي " سوته دلان " مي مرديم " خاك " ، " غزل " ، " دايره مينا " و " دكتر ژيواگو " . ظهر ها فيلم مي ديديم و شب ها بين در هاي خانه هايمان بحث مي كرديم . خانه شماره "۷ " خانه ما بود و خانه شماره " ۵ " خانه آنها و ديوار بين دو در خانه ما . چند سال بعد با قطار به تهران مي آمديم كتاب مي خريديم و بر مي گشتيم . صاحب انديشه شده بوديم فكر مي كرديم صاحب انديشه ايم . هنوز صداي محمود در گوشم است . كاش آن روز محمود را نگرفته بودند ، كاش... دلم مي خواهد كوكب خانم را ببينم ولي روي ديدنش را ندارم . وقتي يحيي را ديدم ، وقتي فهميدم كه محمود را كشته اند نفسم در سينه ام گره خورد . بيچاره پيرزن حالا فقط او مانده و احمد .

از جنگ بيزارم ، خودم را كشتم كه مادر و يحيي و فرزانه به تهران بيايند . خودم را كشتم كه انديمشك را ترك كنند ولي مادرم از خاك پدر دل نكند. بمباران ... ضد هوايي ... مارش هاي نظامي ... آژير خطر ... وضعيت قرمز ... وضعيت سفيد و جوان هايي كه دسته دسته به جنگ رفتند و بر نگشتند . يحيي و احمد هر دو دفترچه گرفتند . يحيي يك هفته زودتر اعزام شد ، با قطار به تهران آمد . اينجا تقسيم شدند و اعزام . ديدمش برادرم مردي شده . آماده آمدن احمد به تهران هستم ، مي خواهم ببينمش چشم هايش شبيه محمود است . به فرزانه سپردم دست احمد برايم خاكشير بفرستد . منتظرم ، بايد تا ساعت ۷ غروب برسد ... ساعت از يك نيمه شب هم گذشته و احمد نيامده ... نكند كشته شدن محمود را از چشم من مي بيند . تا هفت صبح صبر مي كنم و بعد شماره خانه شماره "۷" خيابان پهلوي انديمشك را مي گيرم ، بر نمي دارند ، باز مي گيرم و باز هم بر نمي دارند . اين بار شماره خانه شماره "۵" خيابان پهلوي انديمشك را مي گيرم ، بر نمي دارند . دلم مثل سير و سركه مي جوشد . ساعت هشت و نيم فرزانه زنگ مي زند صدايش گرفته ، مي گويد : ديروز ساعت هشت بامداد در حالي كه تمام پسرهاي اعزامي انديمشك در ايستگاه راه آهن بودند صدام ايستگاه را بمباران كرد و احمد ... بغضش مي تركد ، ديگر نمي شنوم ، هيچ نمي شنوم . صدايم مي كند ، مي گويم : كوكب خانم ... و باز صدا در گلويم گره مي خورد . فرزانه با گريه مي گويد دو ساعت تمام پيرزن جيغ مي كشيد و حالا سكوت كرده و فقط نگاه ميكند . فرزانه مي گويد : داداش انديمشك بوي خون پسرها را مي دهد .

از آن روز تا امروز ۲۴ سال گذشته كوكب خانم پير پير شده ولي حرف نميزند ، فقط نگاه ميكند .

از آن روز تا امروز ۲۴ سال گذشته فرزانه چهل ساله شده ولي شوهر نمي كند.

از آن روزي كه از ديوار پريدم تا امروز ۲۹ سال گذشته دلم براي ديدن خيابان پهلوي انديمشك لك زده ولي از ترس ديدن چشم هاي كوكب خانم ...

خط سرخ

sarah — Sun, 02 Mar 2008 23:30:18 GMT

سلام

محبت هنوز زیباست ؟

محبت هنوز سبز است ؟

[][][]

سلام

هنوز انتظار برايت فرسايشي است ؟

هنوز انتظار تلخ است ؟

[][][]

سلام

هنوز در فكر رفتني ؟

تمام فكر و ذكرت هنوز رفتن است و نماندن ؟

[][][]

سلام

سرما خورده اي هنوز ؟

بخاري اتاقت هنوز هم خاموش است ؟

[][][]

سلام

هنوز هم كاپشنت كهنه است ؟

هوا سرد است و سرد هنوز ؟

[][][]

سلام

هنوز فكر ميكني ، با خط سرخ " تا شقايق هست " چه خواهي كرد ؟

هنوز هم پرپر ؟

[][][]

خداحافظ

ديگر انتظار نه فرسايشت مي دهد و تلخ است .

محبت ديگر آنقدرها هم زيبا نيست .

ببين ، چه در فكر رفتن باشي و چه نه

رفته اي ديگر .

هوا هنوز سرد است ، هنوز سوز دارد

و كاپشن تو

اصلا" ، اصلا" اصلا" كهنه نيست !

آهاي

گرماي بخاري اتاقت خفه ام كرد

قرصها اثر كرده اند

سرما خوردگيت خوب شده ، خوب خوب

و گور پدر خط سرخ " تا شقايق هست "

اصلا" اين خط سرخ نيست

آبي است ...

[][][]

ساعت زنگ زد ، لعنت

دفتر را بايد گم و گور كنم

الان مي آيي !

پيوست : به دفترچه خاطرات قديما كه نگاه كنين ، شما هم از اين نوشته ها حتما" داشتيد .

نامه

sarah — Fri, 08 Feb 2008 17:36:13 GMT

...

حالا که چند سال گذشته برایت مینویسم .

دلم تنگ شده ، خیلی تنگ . همه چیز را به گذر زمان سپردم ولی هیچ چیز تکان نخورد . هنوز دوستت دارم و هنوز تلفن که زنگ میزند سرم با شوق بر می گردد که تویی ...

دلم تنگ شده . وقتی چشمهایم را می بندم باهمان شلوار کوتاه سفید می بینمت و عینکی که عمری دلم خواست عوضش کنی و نکردی .

دلم تنگ شده و دوستت دارم ، زیاد دوســـتت دارم . می دانی دلم برای پاهایت تــنگ شــده ، ساق پاهایت ، دلم میخواست می توانستم یکبار دیگر ساق هایت را ببوسم و بدجنسانه شستت را فشار بدهم و تو ریسه بروی و پاهایت را در سینه ات جمع کنی ... حالا چه کسی ساق هایت را می بوسد ؟

دلم برای تختخواب یکنفره ات تنگ شده . یادت هست روزی را که می خواستی تختخواب را بخری ؟ من تمام آن روز ها را به خاطر دارم .

...

هنوز کسی در بدترین مواقع گندترین سوالها را می پرسد از تو ؟ دلم برای تو و لباس های زمستانه ات تنگ شده ولی نه برای بویت و سر انگشتانت . هنوز بویت را در تمام زندگیم حس میکنم و وقتی گوشم را بر شانه ام فشار می دهم جای انگشت هایت را حس می کنم .

...

دل تنگی ... بد دردیست .

هنوز هم بد دردیست حتی حالا که سالها از آن روزها گذشته ....

می خندم ولی اشکم می ریزد . چشمهایم را می بندم و سعی می کنم امروزت را مجسم کنم ولی نمی شود هنوز همان آدمی با همان موها ، موهای مشکی با تک تارهای سفید .

یادم است روزی را که از تو پرسیدم :

ـ اگه ... یه روزی دیگه با هم نباشیم ، قول می دی گاهی حالمو بپرسی ؟

نگاهم کردی و گفتی :

ـ دیوونه ...

التماس کردم ، جواب ندادی و باز التماس به چشمهایم نگاه کردی ، نمیدانم شاید التـــــماس را در چشم هایم دیدی و گفتی :
ـ اگه راحتت میکنه ، آره دیوونه ...

و امروز بیست و پنج سال گذشته و نپرسیدی .

....

ماه خاموش

sarah — Mon, 28 Jan 2008 23:11:18 GMT

به سينه فشارش مي دهم و ميدوم . غروب ، سرما ... كوچه هاي سيماني و تنگ پيچ در پيچ را ميدوم .سرما چون جماعتي متخاصم از پي ام ميدود و من فرار ميكنم .كودكم را به سينه ام فشار ميدهم و ميدوم . تقلا مي كند كودك اما نه آنقدر كه فشارش داده ام . باد از روبرو غافلگيرم مي كند ، پرواز شال ... قوز مي كنم ، كودك را در دلم جا مي دهم تا سرما بيشتر از اين آزارش ندهد . سينه ام تير مي كشد ، شير ... لحظه اي گرماي ريزش شير و بعد هجوم باد . ناخواسته چون گربه اي براق مي شوم . سرش را مي چرخاند. به خودم مي آيم مي دوم بــاز ، گرماي نفس هايش را بر گــردنـم حـس ميــكنم . لبخند ... مــادر بودن ، مـي دوم . در خـانه باز است . خـانه هم سـرد است . دورترين گوشـه را انتخـــاب مي كنم . شيهه باد .. سرما . هوا ديگر تاريك تاريك است . دست هاي كوچكش در دست هايم مي گيرم و با نفس گرمــش مي كـــنم . سفيدي چشمهايش را مي بينم . كــف دسـت هــايـم را بـر صورتش مي مالــم ... اصـطكاك ... گرمـا ... سفيدي چشم هايش تنها نقطه روشن ... خوابم مي آيد . انگشت اشاره ام را بــه لب هايش مي كشم . گرسنه نيست ... خواب هــم نيست . دوبــاره به سينه ام فشارش مي دهــم ، صورتــش را در گــودي گردنم فرو مي برم ، گرم نميشوم ... خواب نيست ... گرسنه نيست ... خوابم ... نمي آيد . سينه ام تير ميكشد . فشارش مي دهم ، شير مي ريزد ، شير مي ريزد ، شير مي ريزد ... پس كي اين سينه مي تركد ؟ خواب نيست ، گرسنه نيست ... دلم خدا مي خواهد . وضو نمي گيرم خيسم از اشك و شير . بر كودكم نماز ميگذارم . مهرم ... فرزندم .سلام كه مي دهم ، خوابم مي گيرد . سرم را كنارش مي گذارم و مي خوابم .

سه سوال

fasl-e-gostakhi — Fri, 11 Jan 2008 21:36:18 GMT

۱- نام سه کتابی که دوست داشتید شما نویسنده اش باشید .

۲- نام سه فیلمی که دوست داشتید شما سازنده اش باشید .

۳- سه شغلی که ماهیت و ویژگی های آن ذهن شما را به خود مشغول کرده است .

پیوست : خواهشمندیم لطف کرده و پاسخ این سه سوال را در بخش نظرات این پست برای ما بنویسید.

فصل گستاخی

انار

sarah — Sun, 06 Jan 2008 21:38:18 GMT

به حرکت دستاش روی انار دو نیم شده نگاه میکردم ، انگشتاش رو آروم حرکت می داد ، حرکت نرم انگشتاش روی انار من رو به یاد حرکت انگشتای کشیده و باریک یک پیانیست می انــــــــــداخت . دانـــــــه های درشت و سرخ انار از پوسته سفيد جدا مي شدن و تو كاسه بلـوري فرود مي اومــدن ، مــي شنيدم :

ـ خسته شدم ... از نداری خسته شده ام .

به حركت دستاش نگاه ميكردم و دستام رو حركت ميداد ، اون روي ميز و من زير ميز .

ـ تنها دوست داشتن كافي نيست ... بايد مي جنبيدي كه نجنبيدي .

نميدونم چرا برق آشپز خونه خاموشه ، تو نور كمرنگ غروب صورتش رو مي ديدم ، مات به انار و كاسه انار نگاه ميكرد و مي گفت :

ـ فقط نداري نيست از رفتار سردت بيزارم از سكوتت ...

به دستاش نگاه مي كردم و دستام تندتر حركت ميكردن . به لچك سفيد بعد از حمامش نگاه ميكردم كه باز شده بود و به صورتش يه حالت روحاني داده بود . يكهو سرش رو بلند كرد ، دستاش از حركت ايستادن و نگاهم كرد ، دستام از حركت ايستادن و سرم رو پائين انداختم و نگاهم رو دزدیدم . دستش رو دراز كرد و از روي ميز گرد آشپزخونه كه بين مون بود پاكت نامه رو برداشت ، تو هوا تكونش داد ... نشونم داد و گفت :

ـ بازم ساكتي ... مهم نيست ... شب آخره ، ساكت باش .

پاكت رو تو هوا ول كرد ، پاكت سفيد تو فضاي خاكستري تاب خورد و روي ميز افتاد . رد قرمز دستش روي پاكت مونده بود . دستام شروع به حركت كردن ، لچك رو با دستاي اناريش پشت سرش گره زد . مات نگاهم كرد ، چشماش خالي بودن . تو كسري از ثانيه تمام زنانگي از وجودش رفته بود . دستام داغ شدن ، بلند شدم ... به سمت اتاق خواب رفتم ... پتو رو پس زدم و خوابيدم .

[][][]

زن پاي تلفن داد مي كشيد .

ـ مي بيني تو رو خدا هنوزم بي خياله ، دنيا رو به هيچ جاشم حساب نميكنه . از هفت و نيم تا حالا ساعتش زنگ ميزنه ولي بيدار نمي شه . جلسه دادگاه بيافته واسـه سـه مـاه ديگه به ارواح خاك مادرم روزگارش رو سياه ميكنم . "

گوش تلفن را كوبيد و عصبي به سمت اتاق خواب رفت ، در را باز كرد و صدايش زد .

ـ انگار نه انگار ، تكون نخورد .

بازهم صدايش زد اما بلند تر . زن به سمت تختخواب رفت و مرد را بر گرداند . ملحفه ها سرخ بودند .

سرب در گوش باران میخواند

boby — Sat, 15 Dec 2007 20:57:18 GMT

تميز و مرتب ايستاده بودم و به بالا نگاه مي‌كردم، انگار براي سان ديدن شخصي خبردار داده باشند. هوش و حواسم به پايين بود و مي‌خواستم به پايين نگاه كنم، اما مي‌ترسيدم كسي از راه برسد و دردسرهايم بيشتر شود. مخصوصا اينكه گذاشته بودم سرباز همراهم تا دستشويي برود. دستشويي را بهانه كرده بود و فقط خدا مي‌دانست كي برمي‌گردد. اتاق در نداشت و ممكن بود هر لحظه فرمانده‌اي، بازرسي يا يكي از مقامات بيايند داخل يا از جلوي در رد شوند. اتاق فضايي بود سي- چهل متري كه بيست تابوت و من را در آن گذاشته بودند. تابوت‌هايي كه قرار بود تا دو- سه ساعت ديگر بروند تهران. و اينجا من با لباس تميز و شيك دژباني بالاي تابوت‌ها ايستاده بودم كه رسمي‌تر جلوه كند. نظر فرمانده‌مان بود و تاييد شد. همانطور كه شق و رق ايستاده بودم، ديدم كه زني مسن با چادري مشكي به سمت ما مي‌آيد. محكم‌تر ايستادم. حدس زدم شايد از بنياد يا جايي شبيه به آن آمده باشد. جلوتر كه آمد نگاهي به من انداخت كه مثل مترسك بالاي تابوت‌ها خشكم زده بود. خسته نباشيد گفت و به رديف تابوت‌ها خيره شد. به برچسب روي تابوت‌ها با دقت نگاه مي‌كرد. بدون اينكه سرم را پايين بياورم مي‌ديدم كه لبانش مي‌لرزد، يا شايد داشت چيزي زير لب با خودش مي‌گفت، شايد هم داشت تابوت‌ها را مي‌شمرد. به رديف‌هاي وسط رسيده بود كه ايستاد و جلوي يكي از تابوت‌ها خشكش زد. چند ثانيه همانطور ايستاد و بعد خم شد كه پرچم روي تابوت را بردارد. با احتياط و احترام تمام گفتم: «ببخشيد خانوم. اما خودتون ميدونيدكه؟ نبايد به تابوت ها دست بزنين.» سرش را بلند كرد و چنان نگاهي به من انداخت كه دوباره خبردار شدم. همانطور كه خيره نگاهم مي‌كرد گفت: « چي رو نبايد؟ ميخوام پسرم رو ببينم.» تا اين جمله از دهانش بيرون آمد فهميدم كه مي‌خواهد چه كار كند. دردسر بدي بود. اجازه داده بودم تا دژبان همراهم برود و حالا اين زن مي‌خواست داخل يكي از تابوت‌ها را ببيند. آرام جلو رفتم و گفتم: « خانوم! براي من دردسر ميشه. خواهش ميكنم.» زن همچنانكه به تابوت خيره مانده بود جواب داد: «نه پسرم! هركي اومد چيزي گفت من گردن ميگيرم.» گفتم: «آخه مادر جان! اينجوري كه نميشه. مسئوليت اينجا گردن منه. خواهش ميكنم.» زن سرش را بلند كرد كه : «پسرم! من از تهران اومدم كه بچه‌ام رو ببينم. مسئوليت و اين چيزا هم حاليم نميشه.» گيج شدم. پرسيدم: «از تهران؟ مادر جان اين تابوت‌ها رو كه ميخوان ببرن تهران. نميشد همونجا ببيني؟» حالا ديگر كاملا نشسته بود. حق به جانب جواب داد: « بچه جون من يه مادرم. نميتونم تا سه‌شنبه صبر كنم. اين همه سال صبر كردم بس نبود؟ حالا كه بچه‌ام اومده ميخوام ببينمش. توروخدا بذار يه دقيقه ببينمش. فكر كن منم جاي مادرتم. حرفم رو زمين ننداز. تورو جون مادرت.» نمي‌دانستم بايد چه كار كنم. قسم داده بود. از طرفي دلم هم برايش مي‌سوخت، اما دلم براي خودم بيشتر مي‌سوخت كه بايد توبيخ مي‌شدم. گفتم: «خب مادرجان اگه تهران ببينيش كه بهتره. اونجا بيشتر ميتوني ببينش. چرا اومدي اينجا؟» هر چند خودم مي‌دانستم كه دارم دروغ مي‌گويم. ملتمسانه‌ جواب داد: «پسرم! من يه مادرم. نميتونم صبر كنم. دلم براي بچه‌ام يه ذره شده. ميخوام ببينمش. تورو خدا بذار ببينمش. فقط يه دقيقه. تورو جون مادرت.» لاي منگنه بودم. اگر مطمئن بودم كه سروصدا نمي‌كند شايد كوتاه مي‌آمدم، اما مي‌دانستم كه حتما گريه و شيون خواهد كرد. تا خواستم چيزي بگويم، سريع گفت: «قول ميدم سروصدا نكنم. توروخدا.» خلع سلاح شده بودم. نمي‌دانستم بايد چه كار كنم. اين پا و آن پا مي‌كردم كه بهانه‌اي دست وپا كنم. كلاهم را برداشتم و دستي به سرم كشيدم. داشتم پيشاني‌ام را با نوك انگشتانم مي‌ماليدم كه گفت: « دور از جونت جوون! پسرم وقتي ميرفت همسن تو بود. قدش بلند بود. واليباليست بود پسرم. وقتي رفت خودش رفت. نگفتم چرا ميري مادر؟ حالا كه اومده ميخوام ببينمش. ميخوام ببينم پسرم چه شكلي برگشته پيش مادرش. ببين جوون! من پيرزن فقط براي اين زنده موندم كه يه بار ديگه پسرم رو ببينم. توروخدا بذار ببينمش. من كه مثل خيلي از مادرا نتونستم عروسي پسرم رو ببينم. تورو جون مادرت بذار يه دقيقه پسرم رو ببينم.» دلم برايش مي‌سوخت. مي‌دانستم در تابوت را كه باز كند چه چيزي خواهد ديد. خم شدم و آرام گفتم: « مادر جان! چيزي كه توي اين تابوته ربطي به پسرت نداره. عكساشو نگاه كن. برادر منم پارسال آوردن.» ادامه ندادم. پرسيد: «خب؟ بگو پسرم!» نمي‌خواستم ادامه بدهم، اما نگاه پرسشگرش را كه ديدم ادامه دادم: « برادر منم كه پارسال آوردن ميخواستم ببينمش. ديدمش. مادرجان! توروخدا بگذر از ديدن پسرت. توي اين تابوت‌ها چيزي نيست كه پسر تو باشه. چند تيكه استخون و يه پلاك زنگ زده. همين.» لبخند كجي تحويلم داد كه: « خدا برادرت رو بيامرزه. پسر جون حق داري نفهمي. يعني مادر نيستي كه بفهمي. مادرت چي؟ اون چي كار كرد؟» گفتم: « مادرم؟ مادرم خيلي ساله كه مرده. نبود كه ببينه.» آهي كشيد و جواب داد: « خدا مادرت رو هم بيامرزه. خوش به حالش. هيچي براي يه مادر بدتر از اين نيست. اينو من دارم بهت ميگم. بيين جوون! تو و برادرت از يه خون بودين. اما حكايت مادر فرق ميكنه. من پسرم رو نه ماه تموم به دل كشيدم. شيره جونم رو بهش دادم. پسرم از خون منه. از توي دلم بوده. بزرگش كردم. هيچوقت خودتو با يه مادر مقايسه نكن. من اين بچه رو به دندون كشيدم تا بزرگ شد و بعدش رفت جبهه. من ميدونم كه پسرم الان سرومروگنده اينجا نخوابيده. پسرم اونقدر رشيد بود كه توي اين تابوت‌ها جاش نميشه. فقط ميخوام ببينمش. فقط ميخوام ببينم چه جوري برگشته. ميخوام دوكلام با پسرم حرف بزنم. ميفهمي جوون؟» بي‌اختيار سرم رو تكان دادم و تاييد كردم. گفت: « جوون! اميد منو نااميد نكن. روي يه مادر رو زمين ننداز. توروخدا بذار بچه‌ام رو ببينم. قول ميدم سروصدا نكنم. فقط يه دقيقه. توروخدا.» نمي‌دانم چه شد كه گفتم: « باشه مادرجان! فقط يه دقيقه. براي من دردسر درست ميشه.» خوشحال شد و با تكان‌هاي كج سرش قول داد. سرپا ايستادم و دو- سه قدم عقب رفتم كه راحت‌تر باشد، اما زيرچشمي نگاه مي‌كردم. زن بلند شد و بسم الله گفت و پرچم را كنار زد. به محض اينكه درون تابوت را ديد خشكش زد و متعجب به درون تابوت خيره شد. كنجكاو بودم بدانم كه چه ديده كه اينطور مبهوت شده است. سر كشيدم. درون تابوت يك پلاك بود و مشتي خاك كه پايين آن ريخته شده بود. منتظر بودم كه زن داد بزند كه پسرم كجاست. زن همانطور كه روي تابوت خم شده بود آرام گفت: «پسرم!» و شروع به حرف زدن با پسرش كرد. مات مانده بودم. زن همانطور كه حرف مي‌زد به نرمي و با احتياط بدنه تابوت را نوازش مي‌كرد. حس بدي داشتم. چيزي آزارم مي‌داد. دستپاچه شده بودم. چند قدم عقب‌تر رفتم، اما آرام نشدم. حس مي‌كردم در اين فضا بيگانه‌ام، مزاحمم. بغض گلويم را گرفته بود. حس مي‌كردم وجود من فضا را آلوده مي‌كند. عقب‌گرد كردم و به‌سرعت خارج شدم و آنقدر دور شدم كه صدايي از صحبت‌هاي زن و پسرش نشنوم. كلاهم را برداشتم و روي زمين انداختم. بغضم تركيد. نشستم.

حال ما خوب است

boby — Thu, 06 Dec 2007 21:24:18 GMT

از دوستانی که در این مدت سر زدن و خبر گرفتن خیلی ممنونیم و از همه دوستان بابت نبودن و ننوشتن و این مقولات معذرت میخواهیم. قضیه اینه که حال ما خوب است فقط سرمون بدجور شلوغ شده و دسترسی به تلفن و در نتیجه اینترنت هم نداشتیم.

بدینوسیله به اطلاع میرساند که بازهم در خدمتیم رفقا.

پاینده باشید.